placet experiri

Μην κάνετε τον κόπο

2009-11-09T12:20:00.004+02:00

Πέτυχα σήμερα κάπου την πληροφορία ότι οι απανταχού BLOGGERS θα σβήσουν και φέτος (σε συνέχεια της τρομερής περσινής επιτυχίας του εγχειρήματος) στις 28/11 τα φώτα τους για μία ώρα.

Για όσους αναγνώστες θέλουν να το επιχειρήσουν λέω το εξής: να ξέρετε ότι η πράξη σας θα είναι ΑΚΥΡΗ γιατί θα ανάψω ΟΛΑ τα φώτα του σπιτιού μου, και τα δύο πλυντήρια, aircondition KAI θέρμανση, θα βάλω χύτρες ταχύτητας και θερμοσίφωνο, βραστήρα, καφετιέρα, τηλεοράσεις και στερεοφωνικά. Θα κατεβάσω τα παλιά πορτατίφ από το πατάρι και θα βάλω και τα τρία pc και όσα άλλα μπορέσω να βρω στο ρεύμα, θα φορτίζω όλα τα κινητά του σπιτιού (και τις παλιές συσκευές!) και ούτω καθεξής.

Καταλάβετέ το επιτέλους, αυτή η ΜΙΑ ώρα δεν κάνει τίποτα, κοιμόσαστε καλύτερα μη έχοντας κάνει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα - και όταν θα έρθει το αιολικό πάρκο ή το σύστημα βιολογικού καθαρισμού να εγκατασταθεί κοντά στο εξοχικό σας θα το τραβολογάτε στο ΣτΕ για να μη χαλάσει η θέα σας. Κλείσατε όμως τα φώτα για μία ώρα, άρα όλα καλά.

The 10km Distance Runner

2009-11-02T21:43:00.010+02:00

Την ερχόμενη Κυριακή στις 8 Νοέμβρη έχει Μαραθώνιο στην κλασσική διαδρομή, όπως σίγουρα θα έχετε βαρεθεί να ακούτε όσοι ακούτε έστω και λίγο ΣΚΑΪ κατά τη διάρκεια της μέρας. Παράλληλα, έχει αγώνες πέντε (5) και δέκα (10) χιλιομέτρων και εκεί γράφτηκα, στα δέκα (10) km, παίρνοντας στο λαιμό μου κι άλλους (συγνώμη Λένα!) και θα πάω τώρα εγώ την Κυριακή και θα τρέξω υποτίθεται δέκα (10) χιλιόμετρα μέσα σε μιάμιση ώρα.

Εντάξει, το παραδέχομαι, τα κάνω λίγο τραγικά τα πράγματα, μάλλον θα βγουν τα δέκα (10) χιλιόμετρα, πιθανότατα νωρίτερα από τη μιάμιση ώρα. Το θέμα είναι το εξής: (προσπαθώ να) πηγαίνω για προπόνηση συχνά και είναι ωραία τώρα που νυχτώνει νωρίς και κάνει και λίγη δροσιά και είναι ήσυχα στο δρόμο και ακούω μουσική οπότε έφτιαξα μια συλλογή (κάπως μικρή χρονικά είναι η αλήθεια - όταν θα τρέχω τα δέκα (10) km στο χρόνο αυτής της συλλογής θα είμαι πραγματικά περήφανη για τον εαυτό μου) και σας την παραθέτω για να την ακούτε κι εσείς όταν τρέχετε (..)

Deka (10) km Run

01. David Bowie - John, I'm Only Dancing
02. Herman Dune - I Wish That I Could See You Soon
03. Jon Allen - Dead Man's Suit
04. Feist - My Moon My Man
05. The Beatles - I Feel Fine
06. Regina Spektor - Fidelity
07. Natalie Imbruglia - Want
08. Stellastarr* - My Coco
09. M.I.A. - Paper Planes
10. ABBA - Waterloo
11. The Gossip - Standing In The Way Of Control
12. Genesis - I Can't Dance

Κάνουμε κλικ ->εδώ<-

Σημείωση νο 1: η συλλογή είναι δική μου και ως εκ τούτου εξαιρετικά αλλοπρόσαλλη (έχει ABBA ανάμεσα σε M.I.A. και Gossip, τι άλλο να πει κανείς;)

Σημείωση νο 2: το τελευταίο κομμάτι δεν εμπίπτει στα περί αλλοπροσαλλοσύνης (!), απλά επιλέχθηκε για το στίχο "I can't dance, I can't talk" που θα είναι μία πραγματικότητα για το άτομό μου μετά τα δέκα (10) χιλιόμετρα τρέξιμο.

Στον τάφο της μητέρας σου

2009-10-30T21:42:00.002+02:00

Ποίηση δεν (πολυ)διαβάζω πια αλλά έπεσε στα χέρια μου το εξής μικρό ποιηματάκι

Στον τάφο της μητέρας σου θα πάω αργά το δείλι
να ρίξω μοσχολούλουδα, ν' ανάψω το καντήλι,
για να της πω το ευχαριστώ με μάτια βουρκωμένα
πού σ' έκανε τόσ' όμορφη, τόσο καλή για μένα!...

και μου έχει κολλήσει και δε μ'αφήνει. Το ποίημα είναι του Ι. Πολέμη.

Επίσης αύριο έχουμε παρουσίαση βιβλίου / γενέθλια σύναξη.
Αυτά τα λίγα!

Κυριακή + Βροχή =

2009-10-25T15:24:00.005+02:00

Είναι Κυριακή και βρέχει (έβρεχε) και αυτό είναι αρκετή αιτιολόγηση σχετικά με το γιατί ξανάρχισα να γράφω στο blog (είμαι άλλωστε ένα βήμα πριν με ονειρευτώ σε απομονωμένο σαλέ με παρέα μόνο τη γραφομηχανή μου και τις σκέψεις μου, στο σαλόνι με το τζάκι αναμμένο και ένα ποτήρι μπράντυ και μεγάλες ξύλινες βιβλιοθήκες με συρόμενη σκάλα - απλά, καθημερινά πράγματα).

Μετά από διάφορες περιπέτειες που δε μοιράστηκα και παρήλθαν τώρα και δε μοιράζονται πλέον, έφτασα αυτή την (πρώην) βροχερή Κυριακή να σκέφτομαι διάφορα πράγματα σχετικά με το μέλλον - και το πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει καθένας τη ζωή του και πόσο εύκολα μπαίνουμε σε στερεότυπα και τι πάει να πει σωστή απόφαση και άλλα τέτοια απαράδεκτα, αλλά εντελώς Κυριακάτικα, πράγματα. Και καταλήγω λοιπόν εγώ, μια κοπέλα με δουλειά, σπίτι (σύντομα), με τη ζωή μου σε μία σειρά (φράση που μπορεί να με κάνει να σκοτώσω πλέον), να δηλώσω ότι ο μελαγχολικότατος Richard Hawley είναι ιδανική μουσική υπόκρουση για αυτό το απόγευμα και όταν τον ακούω να λέει "we don't need no valentines, don't need no roses, cause they just take me back in time, now you're not here", μεταφέρομαι νοερά σε εποχές που μάλλον θα με κάνουν να θέλω να παραιτηθώ, να κάνω ένα τεράστιο καταστροφικό πάρτυ στο σπιτι και να ανακατέψω τη σειρά μου τόσο ώστε να η λέξη "ανάποδα" να είναι λίγη για να περιγράψει οτιδήποτε.

Ζήτω τα μελαγχολικά, Κυριακάτικα απογεύματα.

the magic mountain

2009-07-27T10:25:00.003+03:00

Μετά από έξι μήνες, το μακρύτερο χρονικό διάστημα που χρειάστηκα για να τελειώσω ποτέ βιβλίο, κατάφερα να διαβάσω το Μαγικό Βουνό.

Πολύ ωραίο βιβλίο, δε νομίζω ότι θα διαφωνούσε κάποιος εύκολα για την απονομή του Nobel, αλλά συνάμα εντελώς "βιβλίο Nobel", αργόσυρτο και κουραστικό. Έχει όμως μέσα περίπου 50000 διαφορετικά πράγματα οπότε ο καθένας, ο οποιοσδήποτε ειλικρινά, κάτι θα βρει να πάρει.

Αυτή τη στιγμή (το έχω πει σε πολλούς) είμαι σαν άντρας που βγαίνει από μακροχρόνια σχέση. Σκοπεύω να ΤΣΙΛΙΜΠΟΥΡΔΙΣΩ λογοτεχνικώς πριν να ξαναδεσμευτώ.

[είπε, και ξεκίνησε το Beloved της Toni Morrison, επίσης βραβευμένης με Nobel. Είμαι ντιπ μονογαμική τελικά].

counting down

2009-07-23T15:52:00.003+03:00

Πάντα μετράω αντίστροφα για κάτι που περιμένω με ανυπομονησία με περίεργο, όχι συμβατικό τρόπο. Σκέφτομαι πχ σε ταξίδια που θέλω να τελειώσουν για να επιστρέψω (υπάρχουν και τέτοια), "δύο ύπνοι εδώ και μετά κοιμάμαι σπίτι μου". Όταν έκανα κολύμπι, ποτέ δε μετρούσα με 100στάρια η 50άρια, πάντα μετρούσα με τις 4 διαδρομές, τα 200άρια, και όταν κουραζόμουν έλεγα "σε δύο 200άρια θα περνάω από εδώ για τελευταία φορά σήμερα" κτλ.

Αυτόν τον καιρό λοιπόν μετράω τις μέρες που απομένουν μέχρι να φύγω για διακοπές με βάση το τρέξιμο. Τρέχω Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή και την Παρασκευή της αναχώρησης δε θα τρέξω γιατί δεν προλαβαίνω. Άρα μένουν 3 τρεξίματα. Δεν είναι και πολύς καιρός ε;

eye problem / brain problem

2009-07-17T09:19:00.004+03:00

Σοβαρά, ερχόμενη στη δουλειά, στο φωτεινό πίνακα που έχει στο ring της Κηφισίας και ενημερώνει για την κίνηση στην Αττική Οδό, διάβασα "Αυξημένη κυκλοφορία στην έξοδο 8 προς Χανιά". Και για να συμπληρώσω το σουρρεαλισμό αυτού του ποστ, βάζω και μία επιτυχία του Διονύση Σχοινά που άκουσα στο ραδιόφωνο το πρωΐ.

drumming song

2009-07-09T10:45:00.002+03:00

As I move my feet towards your body
I can hear this beat it fills my head up
and gets louder and louder
it fills my head up and gets louder and louder

blogging from rio

2009-06-23T11:00:00.003+03:00

Τρία στα τέσσερα ταξίδια είχαν αναποδιές - Τρίκορφο, βροχή κι ομίχλη, Βέρμιο, σπασμένο ψυγείο και 3 ώρες off road, Παναχαϊκό, πρόβλημα στη ζυγοστάθμιση (ίσως) του αμαξιού, καταφέραμε και κάναμε Αθήνα-Πάτρα σε 4 ώρες. Τώρα, περιμένω να μου πουν τι έγινε με το αυτοκίνητο, αν μας δώσανε τζιπ, τι θα κάνουμε αν δε μας δώσανε, έμαθα ότι θα μείνω εδώ και σήμερα - αλλά τουλάχιστον δε θα πάω Εύβοια μεθαύριο. Θα ανέβω στο αιολικό πάρκο με τον Ισπανό τύπο που κάποιον μου θυμίζει αλλά δεν έχω εντοπίσει ακόμα και θα πρέπει να μιλάω και να καταλαβαίνω ισπανικά και όλα οκ γενικώς μέχρι εκείνη τη στιγμή που ξέρω, είμαι σίγουρη, ότι θα γίνει το shut down του εγκεφάλου μου και θα αρνείται να μιλήσει και να καταλάβει ισπανικά και ελπίζω να έχει εύκαιρο το γκρικ σπάνις λεξικό του ο φίλος Χόρχε γιατί δε μας βλέπω καλά αλλιώς.

Οι Ισπανοί γενικά είναι αφασία, έρχονται οι απεσταλμένοι της "μαμάς εταιρίας" και περιμένεις τίποτα σοβαρούς τύπους και εμφανίζονται κάτι κοριτσάκια λίγο στον κόσμο τους, η μεσόγειος θα τα φταίει μάλλον, άμα η μαμά εταιρία ήταν γερμανική θα'χαμε πήξει στον τεχνοκράτη.

Είχα πάθει μια άρνηση μ'αυτό το ταξίδι αλλά τώρα που είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι του δωματίου με ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα και ακούω τη θάλασσα, είναι όλα λίγο καλύτερα. Άντε να έρθει και το αυτοκίνητο να ξεκινήσουμε τη μέρα μας.

θερινό ηλιοστάσιο

2009-06-21T15:17:00.006+03:00

[...]"Όταν όμως ο ήλιος περάσει στο Ζυγό, σε τρεις μήνες περίπου, τότε οι μέρες θα έχουν μικρύνει τόσο, που μέρα και νύχτα θα είναι ίσες, και ύστερα συνεχίζουν να μικραίνουν μέχρι γύρω στα Χριστούγεννα, αυτό το ξέρεις. Σκέψου όμως σε παρακαλώ, πως καθώς ο ήλιος περνάει από τους χειμερινούς αστερισμούς, τον Αιγόκερω, τον Υδροχόο και τους Ιχθύς οι μέρες μεγαλώνουν και πάλι! Γιατί ύστερα έρχεται η εαρινή ισημερία, για τρισχιλιοστή φορά από την εποχή των Χαλδαίων και οι μέρες συνεχίζουν να μεγαλώνουν ίσαμε το επόμενο έτος, όταν αρχίζει πάλι το καλοκαίρι."
"Φυσικά."
"Όχι, είναι αυταπάτη! Το χειμώνα μεγαλώνουν οι μέρες και όταν φτάσει η μεγαλύτερη, στις είκοσι μία Ιουνίου, αρχές καλοκαιριού, τότε παίρνουν πάλι τον κατήφορο, μικραίνουν πάλι, και πηγαίνουμε για το χειμώνα. Το αποκαλείς φυσικό, αλλά αν παραβλέψουμε το ότι είναι αυτονόητο, τότε προκαλεί φόβο και τρόμο προς στιγμήν και θέλεις από κάπου να πιαστείς. Είναι σαν να το έχει κανονίσει ο Eulenspiegel έτσι ώστε στην αρχή του χειμώνα να ξεκινά στην πραγματικότητα η άνοιξη και στην αρχή του καλοκαιριού το φθινόπωρο... Σαν να μας σέρνουν από τη μύτη, να μας παρασύρουν σε κυκλική διαδρομή με προοπτική για κάτι που είναι κι αυτό σημείο καμπής... Σημείο καμπής του κύκλου. Γιατί είναι ένα σωρό σημεία καμπής χωρίς έκταση που συνθέτουν τον κύκλο, η καμπή δεν είναι μετρήσιμη, δεν υπάρχει διάρκεια στην κατεύθυνση, και η ενότητα δεν είναι "κατ'ευθείαν, κατ'ευθείαν", αλλά "γαϊτανάκι, γαϊτανάκι". "

Απόσπασμα από το "Μαγικό Βουνό" του Thomas Mann.

ημιαμάθεια.

2009-06-12T13:45:00.003+03:00

Ατάκα 40άρη που αντιδρά στην εγκατάσταση αιολικού πάρκου στο νησί του:

"Εμείς έχουμε ΔΕΗ, δε θέλουμε ανεμογεννήτριες".

the three peaks of mount trikorfo

2009-06-04T20:46:00.003+03:00

Στην ημερήσια εκδρομή με τη δουλειά μάθαμε τα εξής:

Ένα. Δεν πληρώνουμε πια στα διόδια Κορίνθου-Πάτρας. Δεν είναι ψέμα, δεν ψαρώνουμε όταν δήθεν μας κρατάνε τις πινακίδες, δεν υπογράφουμε τις αηδίες που μας λένε ότι θα πρέπει να υπογράψουμε, απλά ανοίγουν τη μπάρα και φεύγουμε. Παράνομα τα διόδια -δεν υπάρχει διαχωριστικό -> δεν είναι κλειστός αυτοκινητόδρομος -> δεν επιτρέπεται να ζητάνε διόδια.

Δύο. Κοντά στο Αντίρριο, μαζί με διάφορες πινακίδες που λένε "Προς Ρίο / Πάτρα", έχει και μία πινακίδα που λέει "Προς Αρχ. Ολυμπία". Να, εδώ, στρίβεις αριστερά, και μόλις 350km μετά έφτασες.

Τρία. ΔΕΝ έχει σημασία που στην Αθήνα έχει ήλιο. ΔΕΝ έχει σημασία που είναι (ήταν) 3 Ιουνίου και έχει 25 βαθμούς κελσίου. ΔΕΝ έχει σημασία που οι προγνώσεις λένε ότι ο καιρός θα χαλάσει μετά το απόγευμα. ΠΑΝΤΑ παίρνουμε μαζί μας μπουφάν γιατί αλλιώς είμαστε οι καημένοι που μένουν μέσα στο αμάξι ενώ οι άλλοι είναι έξω, στα 1500m υψόμετρο, με τα ζεστά τους fleece, κάνουν socialising και καπνίζουν βρίζοντας την ομίχλη που δε μας επιτρέπει να κάνουμε αυτό για το οποίο ήρθαμε.

Τέσσερα. Μία τέτοια μέρα, με περίπου 8-9 ώρες στο αυτοκίνητο (εκ των οποίων οι τρεις uber-χοροπηδηχτές), μιλώντας μόνο ισπανικά - τα οποία δεν ξέρουμε τόσο καλά ώστε να τα μιλάμε δίχως κόπο - μας κάνει τελείως ούφο. Μοναδική θεραπεία, 9ωρος συνεχόμενος ύπνος.

Πέντε. Όλα ωραία, όλα ωραία.

I taste the summer on your peppery skin

2009-06-01T19:21:00.002+03:00

Το καλοκαίρι απλώνεται μπροστά μας.

βεκάτιμεστ

2009-05-29T10:26:00.004+03:00

Best new album στο pitchfork (που δε μου λέει τίποτα απολύτως) αλλά από παλιά έχω μια αγάπη για τους Grizzly Bear.

Όταν άκουσα το καινούριο album μάζευα τη βαλίτσα μου για το (γιουπι) σαββατοκύριακο στην Ύδρα και η ακρόαση είχε την εξής επίδραση:

εκεί που είχα στο μυαλό μου πολύπλοκα μαθηματικά προβλήματα ("αν πάρουμε τα άσπρα παπούτσια και φορέσουμε το πράσινο φόρεμα, ποιό φόρεμα πρέπει να αφήσουμε στη βαλίτσα έτσι ώστε να πάμε κόσμια ντυμένοι αύριο στη δουλειά;") και υπαρξιακές απορίες ("τα τρια μαγιώ για 2 μέρες είναι υπερβολή άραγε;"), ξαφνικά άκουγα κάτι και σταματούσα να σκέφτομαι, στεκόμουν στο δωμάτιο σα χαμένη και πρόσεχα μόνο τη μουσική. Για να καταλάβετε το μέγεθος: δε μ'απασχολούσαν πια τα παπούτσια. Δε χρειάζεται να πω κάτι άλλο. Αυτό (θα έπρεπε να) αρκεί για να ακούσετε το δίσκο όλοι. Ενδεικτικά: κομμάτι νο 7, "Ready, able".

workspace / workday

2009-05-26T09:26:00.004+03:00

Ξυπνάω κάθε μέρα πριν το ξυπνητήρι. Άλλες φορές μία ώρα πριν (η καλή περίπτωση, ξανακοιμάμαι εύκολα), άλλες φορές 15 λεπτά πριν και μετά 10 λεπτά πριν και μετά 5 λεπτά πριν και μετά 3 λεπτά πριν και μετά, ε σηκώθηκα γιατί θα μου σπάσουν τα νεύρα. Τρώω (εντελώς με το ζόρι) πρωϊνό - γάλα με Nestle Fitness δημητριακά γιατί είμαι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ - ντύνομαι (ευχαριστώ το dress code των μηχανικών αλλιώς θα ήμουν μία ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ), παίρνω το γιαούρτι μου, τα ρούχα της γυμναστικής (Δευτέρα - Τετάρτη - Παρασκευή), μπαίνω στο αυτοκίνητό μου που μόλις πλύθηκε (οι φωνές διαμαρτυρίας για την προστασία των βιότοπων χλωρίδας και πανίδας ας σωπάσουν - πόνεσα όσο κι εσείς), πήζω λίγο στη Γαλατσίου, μπαίνω λίγο στο Ψυχικό, πήζω λίγο στην Κηφισίας, φτάνω στον (εργασιακό) Παράδεισο, μπαίνω στο πάρκινγκ, ανεβαίνω με το ασανσέρ, καλημερίζω άσχετους, μπαίνω στη δουλειά, καλημερίζω γνωστούς, φτιάχνω καφέ, κάθομαι. Και όπως τα διαβάζω αυτά με πιάνει μια μικρή ρουτινοκατάθλιψη αλλά δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα αυτό. Είμαι χαρούμενη. Και λίγο αγχωμένη. Αλλά χαρούμενη. Γυρνάω σπίτι και έχει φως ακόμα και κατεβάζω δίσκους και ακούω, τους καινούριους White Rabbits πχ που τους αγαπώ από παλία αλλά και το καινούριο τους μ'αρέσει και σήμερα θα ακούσω και τους White Lies που τους σνόμπαρα τόσο καιρό αλλά το κομμάτι τους που άκουσα το πρωΐ κάπως μ'άρεσε και τους καινούριους Noisettes που δεν είναι πια ίντι και...

...και ξαφνικά η μέρα έχει πιο πολλές ώρες.

any jobber got the sack

2009-05-20T13:30:00.002+03:00

Καινούρια δουλειά, πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, με όρους που δεν έχω ξανασυναντήσει στην Ελλάδα και όλα αυτά (κυρίως) επειδή πήγα σε μια συναυλία των Monster Magnet. Πιστεύω πρέπει να στείλω ευχαριστήριο γράμμα στο Wyndorf να του πω πόσο καλό μου έκανε. Δεν ξέρω πόσο θα συμφωνήσει βέβαια, έχοντας γράψει το παρακάτω, αλλά εγώ θα προσπαθήσω.

περί οδήγησης

2009-05-05T20:34:00.005+03:00

Το κύριο πράγμα που μου έχει λείψει όσο (λίγο) καιρό είμαι εργαζόμενη, είναι η οδήγηση αργά τη νύχτα που η Αθήνα είναι άδεια. Είχε τύχει και τον καιρό πριν βρω δουλειά, εκτός του ότι κοιμόμουν αργά, ήμουν εκτός σπιτιού σχεδόν κάθε μέρα, και σχεδόν κάθε μέρα δε γυρνούσα πριν από τις 3. Η οδήγηση εκείνες τις ώρες με μουσική, είτε cd διαλεγμένο και γραμμένο με στόχο και συνείδηση και έχοντας στο νου αυτές ακριβώς τις διαδρομές, είτε σταθμό ραδιοφώνου (συνήθως καμμένο) που διακόπτεται στο τούνελ της Αττικής Οδού, είναι ταυτισμένη με τη χαλαρότητα - αλλά και την αρρώστια του να ξυπνάς κάθε μέρα στις 2 το μεσημέρι.

Και από όλες αυτές τις διαδρομές, συγκρατώ την εξής εικόνα: έξοδος Αττικής Οδού προς Εθνική, αριστερή στροφή, είναι 3 το πρωΐ Τετάρτης και το όριο των 60 χλμ δε σημαίνει απολύτως τίποτα, αριστερά μου περνάνε τα προστατευτικά κιγκλιδώματα, φανερώνουν και κρύβουν διαδοχικά την άδεια Εθνική Οδό, μία πανδαισία από τσιμέντο, αηδιαστική οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας αλλά όχι τώρα, και από τα ηχεία ο Wim Mertens γράφει ιστορία με το Struggle for Pleasure πολύ πριν αποκτήσω εγώ δίπλωμα οδήγησης.

chinese manual

2009-04-27T09:23:00.000+03:00

Η - περήφανη - ηλεκτρολόγος μηχανικός περνάει τη μέρα της διαβάζοντας manual κινέζικων προϊόντων. Δεν είναι τόσο άσχημο όσο ακούγεται γιατί έχει πλάκα η αποκρυπτογράφηση:

"When the battery voltage is lower than a definite value, Rapid charge rate function automatic start, The controller will enhance the battery the charging voltage, When the battery voltage achieves the ideal value, Starts the rapid charge rate countdown procedure, time to Fixed time, Withdraws from the rapid charge rate condition".

τελεία.

Angela

2009-04-26T19:29:00.000+03:00

O Jarvis Cocker έβγαλε δίσκο
και τον άκουσα διστακτικά γιατί
ο προηγούμενος δε μου είχε αρέσει
και ενώ - σε γενικές γραμμές - είχα δίκιο
ο δίσκος έχει μέσα και το Άντζιλα
που μου θυμίζει παλιούς, καλούς Pulp.

και το αγαπώ.